ความเป็นมา

กระแสการให้อาหารดิบกับสุนัขและแมวดูเหมือนจะเริ่มต้นขึ้นในช่วงต้นของยุค 1990 โดยสัตวแพทย์ชาวออสเตรเลียท่านหนึ่งซึ่งเขียนหนังสือแนะนำการอาหารดิบกับสุนัข¹ ส่วนตัวย่อ “BARF” หรือ บาร์ฟ (โดยใช้แทนความหมายของคำว่า “Biological Appropriate Raw Food” หรือ “Bone and Raw food”) เป็นคำย่อที่ถูกใช้อย่างแพร่หลายในบริบทนี้ มีหลักการและแนวคิดหลากหลายเกี่ยวกับการให้อาหารดิบที่ถูฏต้อง เช่น “Prey Model” (การให้อาหารเลียนแบบนักล่า) หรือ “Ultimate Diet”(อัตติเมท ไดเอท) ซึ่งเป็นหลักการซึ่งเป็นที่รู้จักน้อยกว่า และคำย่อ บาร์ฟมักจะใช้ในการพูดถึงการให้อาหารดิบโดยรวม หลักของการให้อาหารบาร์ฟนั้นมาจากการนำระบบนักล่าและเหยื่อมาปรับใช้ในสุนัขแมวบ้าน เพื่อทั้งสุนัขและแมวได้รับอาหารที่ประกอบไปด้วย เนื้อสัตว์ดิบ กระดูกที่มีเนื้อติดในสัดส่วนที่มาก รวมไปถึงเครื่องในด้วย (รูปภาพที่ 1) นอกจากนี้ยังมีการให้ผลไม้ ผัก ถั่ว น้ำมันและสมุนไพรต่าง ๆ เพิ่มเติม รวมไปถึงไข่ และผลิตภัณฑ์จากนมในปริมาณที่น้อยกว่า การให้อาหารที่ผลิตภัณฑ์ของธัญพืชโดยทั่วไปนั้นไม่ค่อยแนะนำ ถึงแม้การใช้คาร์โบไฮเดรตจากแหล่งอื่น เช่น มันเทศ หรือ พัลล์ ยังสามารถใช้ได้อยู่ในบางครั้งถึงแม้ ส่วนผสมสังเคราะห์(ตัวอย่างเช่น เกลือแร่ หรือวิตามิน) จะไม่สามารถใช้ได้ แต่ในท้องตลาดยังมีผลิตภัณฑ์กลุ่มที่ผลิตมาเพื่อเสริมอาหารเมื่อมีการให้บาร์ฟ 

คำกล่าวอ้างและข้อเท็จจริง

ต้องชี้แจงว่าขณะนี้ ยังไม่มีงานวิจัยรองรับเรื่องผลระยะยาวของการกินอาหารดิบ ดังนั้นการพิจารณาระหว่างข้อดีและข้อเสียจึงทำได้เพียงใช้ความรู้พื้นฐานซึ่งอนุมานมาจากความรู้วิทยาศาสตร์การอาหาร รวมถึงสรีรวิทยาของโภชนาการเท่านั้น ข้อดีมากมายที่มักถูกพูดถึงเมื่อนำอาหารบาร์ฟมาเปรียบเทียบกับอาหารสัตว์สำเร็จรูปพร้อมทานได้ถูกระบุไว้ด้างล่าง พร้อมกับความคิดเห็นตามเหมาะสม

• รู้แหล่งที่มาและสัดส่วนของอาหาร

- อาหารที่ย่อยได้ยากหรือไม่เป็นที่นิยมและสารก่อภูมิแพ้สามารถหลีกเลี่ยงได้ง่าย

• การหลีกเลี่ยงสารเสริมต่าง ๆ

  - เจ้าของสัตว์มักจะมีมุมมองต่อสารเสริมไม่ดีนัก และมองว่าเป็น “สารเคมีที่ไม่จำเป็น” การใช้สารแต่งกลิ่นในอาหารสำเร็จรูปโดยมากได้รับความสำคัญจากเจ้าของสัตว์มากกว่าที่ควร และหลายคนเชื่อว่า โรงงานผลิตบางที่ใส่สารที่เรียกว่า “สารดึงดูด” ลงในอาหารของพวกเขา ซึ่งหลอกล่อให้สัตว์ยอมรับในอาหารที่มีคุณภาพทางโภชนาการต่ำ หรือแม้กระทั่งทำให้สัตว์ “เสพติด” อาหารพวกนั้น และเจ้าของสัตว์หลาย ๆ คนอาจลืมคิดไปว่ากลุ่มวิตามินที่จำเป็นและแร่ธาตุนั้นก็นับเป็น “สารเสริม” เช่นกัน และการใส่สารเสริมทั้งหมดต้องผ่านกระบวนการอนุมัติจากหน่วยงานกำกับดูแลของประเทศที่เกี่ยวข้อง

• การหลี่กเลี่ยงผลิตภัณฑ์ที่มีธัญพืช

-แนวคิดที่ว่ากลูเตนและเมล็ดธัญพืชโดยทั่วไปส่งผลเสียให้แก่สุนัขละแมวเป็นแนวคิดที่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย แม้ยังขาดหลักฐานทางวิทยาศาสตร์มารองรับ เป็นที่สันนิฐานว่าสุนัขเลี้ยงอาจจะได้รับผลิตภัณฑ์จากธัญพืช (เช่น ขนมปัง, บิสกิตสำหรับสุนัข) จำนวนมากอยู่แล้ว ก่อนที่จะได้รับผ่านอาหารสำเร็จรูป การศึกษาในปัจจุบันบ่งชี้ว่า สุนัขมีการปรับตัวทางพันธุ์กรรมให้เข้ากับอาหารที่มีคาร์โบไฮเดรตผ่านการวิวัฒนาการ 5 ส่วนแมวสามารถย่อยสลายคาร์โบไฮเดรต  ได้เช่นกัน ถึงแม้จะทำได้ในปริมาณที่น้อยกว่าสุนัข แต่สัตว์ที่มีภาวะไม่ทนต่อกลูเตน ยังควรหลีกเลี่ยงผลิตภัณฑ์ที่มีกลูเตนอยู่ แต่โอกาสที่พบได้นั้นน้อยมาก

• ผลของการใช้ความร้อนซึ่งทำลายคุณค่าทางโภชนาการ

- เป็นเรื่องจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า โภชนาการบางอย่างตัวอย่างเช่น วิตามินบี และวิตามินเอไม่ทนต่อความร้อน แต่เรื่องนี้ก็สามารถจัดการได้ง่าย ๆ เพียงเติมสารอาหารเสริมเข้าไปในปริมาณที่เพียงพอ เพื่อชดเชยส่วนที่เสียไปจากความร้อนในระหว่างกระบวนการผลิต นอกจากนี้ ปริมาณของกรดอะมิโนบางชนิด โดยเฉพาะไลซีน จะลดจำนวนลงเมื่อผ่านความร้อน แต่ในทางปฏิบัติ การขาดอะมิโนจำเป็นบางตัวมักจะไม่เป็นปัญหาทั้งในสุนัขและแมว หากพวกเขาได้รับอาหารที่มีแหล่งโปรตีนที่มีคุณภาพ

- การเสื่อมสภาพของเอนไซม์ในเนื้อสัตว์ผ่านความร้อน ถูกนำไปใช้เป็นข้อโต้แย้งสนับสนุนการให้อาหารดิบ กล่าวว่าการให้อาหารที่ผ่านความร้อนนั้น นำไปสู่ “การขาดเอนไซม์” ซึ่งเจ้าของสัตว์อาจนำเอาแนวคิดนี้ ไปตีความอย่างไม่ถูกต้องว่าเอนไซม์ในอาหารนั้นจำเป็นสำหรับกระบวนการย่อยอาหาร

• ลดปริมาณอุจจาระและทำให้อุจจาระเป็นก้อนมากขึ้น

- โดยทั่วไปอาหารบาร์ฟสามารถย่อยได้ง่าย และแน่นอนว่าย่อยได้ง่ายมากกว่าอาหารสำเร็จรูปที่ด้อยคุณภาพ อย่างไรก็ตาม การให้อาหารโฮมเมดไม่มีผลด้านลบต่อการย่อยของเนื้อ และอาหารโฮมเมดที่ย่อยได้ง่ายสามารถทำได้โดยใช้ส่วนผสมที่ได้รับการปรุงสุก 

• ส่งเสริมสุขภาพฟันเนื่องจากการกระตุ้นการเคี้ยว

การเคี้ยวชิ้นเนื้อที่แข็งและแทะกระดูกทำให้เยื่อปริทันต์ที่อยู่รอบ ๆ ฟันนั้นแข็งแรงขึ้นและช่วยทำความสะอาดพื้นผิวฟัน ดูน่าเชื่อถือแต่ยังควรระวังเรื่องการทำให้เกิดการบาดเจ็บจากกินกระดูกได้ (รูปที่ 4)

หนึ่งในผลลัพธ์ที่ดีและเป็นที่พูดถึงบ่อย เช่น เส้นขนเงางาม ร่าเริงกระฉับกระเฉง และมีร่างกายที่แข็งแรงขึ้น นั้นเป็นความรู้สึกส่วนตัวและยากที่จะพิสูจน์อย่างไม่ลำเอียงในทางคลินิค แต่การขาดสารอาหารหรือการให้อาหารเฉพาะที่ไม่เหมาะสมสำหรับสัตว์แต่ละตัว สามารถสร้างปัญหาอย่างไม่ต้องสงสัย เช่น ความอยากอาหารลดลง ความผิดปกติในการย่อยอาหารและปัญหาทางผิวหนัง ซึ่งมีหลายโรคที่สามารถพบอาการเหล่านี้ได้เช่นกัน เจ้าของสัตว์เลี้ยงในปัจจุบันมักอ่อนไหวกับประเด็น “ภูมิแพ้อาหารแอบแฝง (food intolerance) จากอาหารสำเร็จรูป” ซึ่งถ้าหากสัตว์เลี้ยงของพวกเขาไม่สบาย เจ้าของสัตว์อาจทำการเปลี่ยนอาหาร เป็นอาหารดิบอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้คำนึงถึงเรื่องอื่น ๆ ที่อาจจะเป็นสาเหตุของการติดพยาธิหรือการติดเชื้อตามมา

ความเสี่ยงของการให้อาหารดิบ

ควรพิจารณาความเสี่ยงต่อไปนี้ก่อนให้อาหารดิบ

1. สารอาหารที่ไม่สมดุล

2. ความเสี่ยงด้านสุขอนามัยจากเนื้อสัตว์ดิบ

3. ปัญหาที่อาจเกิดจากการกินกระดูก

4.ส่วนประกอบที่ไม่เหมาะสม และเป็นอันตราย

1. สารอาหารที่ไม่สมดุล

มักมีการกล่าวอ้างว่า “อาหารที่ใกล้เคียงกับธรรมชาติ” จะครอบคลุมความต้องการทางโภชนาการได้อย่างครบถ้วนโดยทันที และ “สารสังเคราะห์” หรืออาหารเสริมนั้นไม่จำเป็น หรืออาจทำให้เกิดอันตรายได้ ความเป็นจริงไม่ว่าเราจะกินอาหารชนิดไหน ร่างกายก็จะสามารถดูดซึมสารอาหารได้เพียงแค่ที่มีอยู่ในอาหารเท่านั้น ดังนั้นการรู้เกี่ยวกับโภชนาการที่มีอยู่ในส่วนประกอบต่าง ๆ แล้วนำมารวมกันอย่างไรให้อยู่ในปริมาณที่เหมาะสม เป็นสิ่งจำเป็นเพื่อจะสร้างสัดส่วนทางโภชนาการที่ครอบคลุมสิ่งที่ร่างกายต้องการ มีหนังสือและเว็บไซต์มากมายแจกสูตรอาหารบาร์ฟ แต่น่าเสียดายที่ข้อมูลพวกนั้นมักนั้นไม่ถูกต้องในหลาย ๆ แง่มุม และในสูตรอาหารดังกล่าวมักมีข้อผิดพลาดที่พบได้บ่อย ดังนี้: 

• มีปริมาณโปรตีนสูงมาก
  - ในปัจจุบันเชื่อกันว่าไม่เป็นอันตรายในสุนัขที่มีสุขภาพดี แต่การให้อาหารที่มีปริมาณโปรตีนสูง ไม่แนะนำในสัตว์ที่มีอายุมาก โดยเฉพาะสัตว์ที่มีอาการเจ็บป่วยจาดโรคไตหรือโรคตับ

• มีปริมาณโปรตีนต่ำมาก
  - เช่น หากเลือกใช้เฉพาะเนื้อสัตว์ที่มีปริมาณไขมันมาก 

• มปริมาณไขมันสูงมาก (>30% ของน้ำหนักแห้ง)

- เพิ่มความเสี่ยงในการเป็นโรคตับอ่อนอักเสบในสุนัข 6

• การเสริมแคลเซียมที่มากเกินไป หรือน้อยเกินไปและมีสัดส่วน แคลเซียมต่อฟอสฟอรัสไม่สมดุลกัน

  - อันตรายมากในลูกสุนัขที่กำลังเจริญเติบโต

• การขาดวิตามินเอหรือการเสริมวิตามินเอที่มากเกินไป

- แมวไม่สามารถเปลี่ยนแคโรทีนอยด์ให้เป็นวิตามินเอได้ ต้องได้รับผ่านการกินผลิตภัทฑ์สัตว์ที่มีวิตามินเอ

• การขาดวิตามินอี
  

• การขาดวิตามินดี

- มีการกล่าวว่า สุนัขและแมวไม่จำเป็นต้องได้รับวิตามินดีเสริม เพราะร่างกายสามารถสร้างเองได้ - นี่เป็นความเข้าใจผิด!

• การขาดแร่ธาตุ (สังกะสี, ทองแดง, ไอโอดีน, แมงกานีส)

• การใช้อาหารเสริมที่ไม่จำเป็น หรือเป็นอันตรายต่อร่างกาย
  
  

2. ความเสี่ยงด้านสุขอนามัยจากเนื้อสัตว์ดิบ

ในเนื้อสัตว์อาจมีไวรัส แบคทีเรียและปรสิต ไวรัส ซึ่งโรคสุนัขบ้าเทียม (ไวรัส Aujeszky) เป็นความเสี่ยงที่สำคัญมากอีกอย่าง และมีความรุนแรงถึงชีวิตทั้งในสุนัขและแมว เจ้าของสัตว์เลี้ยงหลาย ๆ คน ทราบว่าไม่ควรให้หมูดิบกับสัตว์เลี้ยงของตน จากรายงานที่มีการพบสุนัขล่าสัตว์ตายจากโรคสุนัขบ้าเทียมหลังจากสัมผัสกับซากหมูป่า ⁸ (รูปภาพที่ 5) แม้จริง ๆ แล้วเนื้อสัตว์ดิบทุกอย่างอาจเป็นอันตรายได้ โดยเฉพาะเมื่อไม่ได้เตรียมเนื้อสัตว์โดยตามหลักความปลอดภัยอาหารขั้นพื้นฐาน

แบคทีเรียที่อาจก่อโรคนั้นรวมไปถึงจุลินทรีย์ในลำไส้อย่าง อีโคไล ซัลโมเนลลา แคมไพโลแบคเตอร์ และเยอร์ซิเนีย และปรสิตภายใน (เช่น พยาธิตัวตืด เช่น Echinococcus spp.) สามารถทำให้เกิดการติดเชื้อทั้งในสุนัขและแมวได้ นอกจากนี้ยังต้องคำนึงถึงความเสี่ยงทางสุขภาพของคนด้วย นอกจากจุลินทรีย์ที่อาจก่อโรคในลำไส้แล้ว เนื้อสัตว์ดิบสามารถนำโรคติดต่อระหว่างคนและสัตว์ (ขึ้นอยู่กับชนิดและที่มาของเนื้อสัตว์) เช่น วัณโรค(tuberculosis) โรคไข้กระต่าย (tularemia)ได้ และสัตว์จากปศุสัตว์หรือสัตว์ป่าก็สามารถเป็นพาหะของโรคโซพลาสโมซิส (Toxoplasmosis) ได้ทั้งคู่

ด้านผู้สนับสนุนอาหารบาร์ฟ มักแย้งเกี่ยวกับข้อควรระวังดังกล่าวว่า ทั้งสุนัขและแมวควรมี “ภูมิต้านทาน” ต่อเชื้อโรคเหล่านี้ จริงที่ว่าสุนัขและแมวไม่ค่อยป่วยเป็นโรคกระเพาะอักเสบ จากเชื้อซัลโมเนลลาหรืออีโคไลเท่ากับมนุษย์ แต่สัตว์เลี้ยงยังมีโอกาสได้รับโรคร้ายแรงหรือเกิดภาวะติดเชื้อในกระแสเลือดได้ โดยเฉพาะในสัตว์ที่มีภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่องจะมีความเสี่ยงสูงมากกว่า

อย่างไรก็ตาม อันตรายที่มากกว่านั้นคือ ผลทางสุขภาพของมนุษย์ ไม่ใช่แค่เรื่องการจัดการเนื้อสัตว์ดิบที่มีความเสี่ยง แต่เมื่อสุนัขและแมวกินเนื้อสัตว์ที่มีการปนเปื้อนไปแล้ว จะกลายเป็นพาหะของเชื้อก่อโรคที่ไม่แสดงอาการ และสามารถแพร่เชื้อโรคสู่มนุษย์ เช่น เชื้อซัลโมเนลลาจะแพร่ผ่านอุจจาระ และสามารถอยู่ได้นานหลายสัปดาห์ จนทำให้แบคทีเรียสามารถแพร่กระจายไปทั่วผิวหนังของสัตว์เลี้ยง พื้นที่นอนและสุดท้ายกระจายไปทั่วตัวบ้าน

ความเสี่ยงด้านสุขอนามัยในเนื้อสัตว์ดิบมักถูกละเลยในการแนะนำอาหารบาร์ฟหลาย ๆ ครั้ง อาจเป็นเพราะอาหารที่เราบริโภคในปัจจุบัน มีความปลอดภัยสูง และอันตรายต่าง ๆ ที่อาจจะเกิดขึ้นนั้นได้ถูกกำจัดไปแล้ว ทำให้ผู้คนมีความตระหนักถึงความเสี่ยงน้อยลง แต่ผลิตภัณฑ์อาหารบาร์ฟมักมีแหล่งที่มาคนละที่จากแหล่งอาหารที่คนบริโภค ปัจจุบันมีแหล่งสั่งซื้อเนื้อดิบและผลพลอยได้จากเนื้อสัตว์ ผ่านการสั่งแบบออนไลน์เพื่อใช้ในการผลิตอาหารบาร์ฟ แต่เนื้อสัตว์เหล่านี้มักถูกส่งมาในรูปแบบการแช่แข็งที่ไม่ได้มีมาตรฐานเทียบเท่าอุตสาหกรรมอาหารในคน ทำให้ไม่สามารถรับรองได้ว่า บรรจุภัณฑ์ที่ใช้ในการขนส่งได้รับการฆ่าเชื้อและมีการรักษาความเย็นตลอดเวลา แม้จะมีผลิตภัณฆ์เนื้อสัตว์ดิบวางขายมากมายในท้องตลาด แต่ยังพบรายงานของผลิตภัณฑ์เหล่านี้ที่มีปัญหาด้านคุณภาพ โดยเฉพาะเรื่องของการปนเปื้อนแบคทีเรีย ^{9 10} รวมถึงแบคทีเรีย เช่น ซัลโมเนลลา ที่เป็นความเสี่ยงในอุตสาหกรรมอาหารสัตว์ด้วยเช่นกัน แต่ในโรงงานผลิตจำเป็นต้องรักษามาตรฐานเป็นอย่างดี เพื่อให้มั่นใจว่าคุณภาพและความปลอดภัยในอาหารจะไม่ลดลงในระหว่างการผลิต

3. ปัญหาที่อาจเกิดจากการกินกระดูก
​

• ไข่

- ไข่ดิบมีสารอะวิดินซึ่งมีความสามารถในการจับกับไบโอติน ทำให้อาจเกิดภาวะขาดไบโอตินได้

- ไข่ขาวมีสารยับยั้งการทำงานของทริปซิน ซึ่งขัดขวางการย่อยโปรตีน

• ปลา

- ปลาหลาย ๆ ชนิดในรูปแบบดิบจะมีเอนไซม์ไทอะมีเนสซึ่งจะทำลายไทอะมีน (วิตามินบี1)

- ในปลามีไตรเมทิลามีน (trimethylamine) ซึ่งเป็นสารประกอบอินทรีย์ที่สามารถจับการธาตุเหล็กและ (หากให้ในระยะยาว)

สามารถทำให้เกิดภาวะโลหิตจางได้

• ถั่วฝัก (สกุล Phaseolus )
  - มีเลกตินและแทนนิน (สามารถทำลายเยื่อบุทางเดินอาหารได้) สารยับยั้งทริปซิน (ซึ่งขัดขวางการย่อยโปรตีน) และสารไซยาโนเจนิกไกลโคไซด์ (ซึ่งสามารถทำให้เกิดสารพิษไซยาไนด์ได้) แต่หากนำมาทำให้สุกผ่านความร้อนแล้วจะปลอดภัย สามารถนำมาใช้งานได้
  
  

• มันสำปะหลัง
  - แบบดิบมีสารไซยาโนเจนิกไกลโคไซด์ ซึ่กหากทำให้สุกด้วยความร้อนก็สามารถนำมาใช้ได้อย่างปลอดภัยเช่นกัน

สิ่งที่ต้องระวังเป็นพิเศษ

สิ่งที่ควรทราบเกี่ยวกับปัญหาบางอย่างที่มักเกิดขึ้นจากการกินอาหารบาร์ฟ

• ภาวะไทรอยด์เป็นพิษ; งานวิจัยแสดงให้เห็นว่า ^{11 12} สุนัขที่กินเนื้อส่วนที่มีฮอร์โมนไทรอยด์หรือเนื้อเยื่อต่อมไทรอยด์มาก จะสามารถพัฒนาเป็น ภาวะไทรอยด์สูงเกิน หรือภาวะไทรอยด์เป็นพิษได้ แต่จริง ๆ แล้วปัญหานี้ไม่ได้เกิดเฉพาะกับการให้อาหารดิบเท่านั้น เนื่องจากฮอร์โมนไทรอยด์นั้นทนต่อความร้อน แต่อาหารบาร์ฟมักมีเนื้อที่มีแหล่งที่มาเป็นหัวหรือคอ รวมไปถึงหลอดลมและกล่องเสียงมักจะถูกขายให้อยู่ในรูปของขนมคบเคี้ยวหรือขนมขัดฟัน และอาจจะมีการขายในรูปแบบบรรจุกระป๋องในบางประเทศ เนื่องจากไม่ทราบปริมาณที่ปลอดภัยอย่างแน่ชัด ดังนั้นบางอย่างผลิตภัณฑ์จึงยังคงไม่เหมาะสมในการนำมาใช้เป็นอาหาร แต่ปัจจุบันยังไม่พบการรายงานการเกิดภาวะไทรอดย์เป็นพิษในแมว อาจเป็นเพราะกลุ่มผลิตภัณฑ์เหล่านี้ไม่ค่อยใช้ในแมว

• การขับสารพิษ; ข้อมูลที่ใช้ส่งเสริมการขายอาหารบาร์ฟอาจระบุไว้ว่า หลังจากเปลี่ยนอาหาร จากอาหารสัตว์เลี้ยงพร้อมทานมาเป็นอาหารดิบ สัตว์เลี้ยงอาจจะแสดงอาการผิดปกติของระบบย่อยอาหารและปัญหาทางผิวหนังได้ โดยให้เหตุผลว่าสัตว์เหล่านี้กำลังอยู่ในช่วงการ “ขับสารพิษ” ซึ่งเป็นกระบวนการที่จะต้องเกิดขึ้น เพื่อกำจัด “สารเคมีที่เป็นอันตราย” ที่ได้รับจากการบริโภคอาหารสัตว์สำเร็จรูปก่อนหน้านี้ ความคิดเรื่องการขับสารพิษนี้ เป็นหลักการที่มาจากศาสตร์ของแพทย์ทางเลือกซึ่งยังไม่มีวิทยาศาสตร์รองรับ อย่างไรก็ดี การย่อยที่ผิดปกติหรือปัญหาทางผิวหนังอาจจะเป็นสัญญาณของภาวะแพ้อาหาร หรือภูมิอาหารแฝง โดยเหตุการณ์นี้เป็นตัวอย่างที่ดีที่แสดงให้เห็นว่า ผู้เลี้ยงที่ให้อาหารบาร์ฟมีความเชื่อมั่นในอาหารบาร์ฟมากเพียงใด จากการมีมุมมองที่ดีต่ออาการเหล่านี้ ในขณะที่หากเกิดอาการเหล่านี้จากหารกินอาหารสัตว์เลี้ยงทั่วไปจะเป็นเพียงการยืนยันความเห็นด้านลบของพวกเขาเหล่านั้น

อาหารบาร์ฟในสัตว์ป่วย

หากสัตว์ป่วยได้รับอาหารดิบ ควรมีการพิจารณาว่าลักษณะของการให้อาหารด้วยวิธีนี้ (มีโปรตีนและไขมันที่สูง มีปริมาณแคลเซียมและฟอสฟอรัสสูง ความสะอาดและความเสี่ยงด้านสุขอนามัย) นั้นมีความสอดคล้องกับความต้องการทางโภชนาการจากโรคที่มีหรือไม่

• โรคทางระบบทางเดินอาหาร

หากจุลินทรีย์ในลำไส้ถูกรบกวน ก็สามารถสันนิฐานได้ว่า เยื่อบุลำไส้นั้นมีความสามารถในการซึมผ่านได้มากขึ้น ทำให้อาหารดิบไม่ควรนำมาใช้ในกรณีนี้ (โดยเฉพาะ หากพบอุจจาระที่มีเลือดสดปน หรือมีการท้องเสียเป็นเลือด) เพื่อหลีกเลี่ยงโอกาสที่จะการติดเชื้อ ส่วนการให้อาหารดิบนั้นอาจจะเหมาะกับสัตว์ที่ต้องการลดน้ำหนัก หรือกลุ่มที่เป็นโรคเบาหวานบางกรณี และสามารถเพิ่มปริมาณใยอาหารได้หากจำเป็น โดยการเพิ่มรำหรือเซลลูโลส

• โรคไตวาย

อาหารบาร์ฟนั้นห้ามใช้ในกลุ่มนี้ เนื่องจากมีปริมาณโปรตีนและฟอสฟอรัสสูงเกินไป

กรณีที่มีเนื้องอก เจ้าของตัวสัตว์เลี้ยงมักจะตามหาอาหารที่สามารถ “รักษาได้อย่างปาฏิหาริย์” และอาจจะพิจารณาให้อาหารที่ “พิเศษ” ซึ่งถ้าสัตว์ป่วยมีภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่องอยู่แล้ว การให้เนื้อดิบอาจเป็นการเพิ่มความเสี่ยงของการติดเชื้อได้ ดังนั้นควรที่จะหลีกเลี่ยง และแนะนำว่าควรได้รับคาร์โบไฮเดรตร่วมด้วยเพื่อช่วยในการทำงานของตับให้สามารถนำไปแปลงพลังงานให้ร่างกายได้ง่าย 

ในขณะเลือกอาหารให้กับสัตว์ที่ป่วย ปริมาณวิตามินและแร่ธาตุก็ไม่ควรมองข้ามเช่นกัน เนื่องจากมีความจำเป็นในดการส่งเสริมการทำงานของระบบภูมิคุ้มกันให้ทำงานได้เต็มที่ นอกจากนี้เจ้าของควรทราบว่า การเปลี่ยนอาหารเป็นการเพิ่มความเครียดให้กับสัตว์ จึงไม่ควรบังคับกินในสัตว์ที่ป่วยด้วยโรคกลุ่มเนื้องอกซึ่งมีความอยากอาหารต่ำ หรือไม่อยากอาหารอยู่แล้ว

สรุป

ถึงแม้การให้อาหารบาร์ฟนั้นจะเป็นอีกรูปแบบหนึ่งที่สามารถให้กับสุนัขและแมวได้ แต่ก็เป็นการเพิ่มความเสี่ยงในหลาย ๆ ด้าน สัตวแพทย์ควรอธิบายถึงความเสี่ยงเหล่านี้ แต่ควรคำนึงถึงความเชื่อมั่นทางอุดมการณ์และสถานการณ์ของเจ้าของสัตว์เลี้ยงด้วย เจ้าของนั้นอยากตัดสินใจเลือกทางที่ “ดีที่สุด” ให้กับสัตว์เลี้ยงของพวกเขา มักจะไม่ได้เลือกจากเกณฑ์ที่เป็นกลาง แต่กลับได้รับอิทธิพลจากอินเทอร์เน็ต โฆษณาหรือคนอื่น ๆ จึงจำเป็นที่จะต้องได้รับการแนะนำ เลือกและควบคุมอาหารอย่างระมัดระวัง เพราะสูตรอาหารหรือคำแนะนำที่มีอยู่บนอินเทอร์เน็ตมีน้อยมากที่จะถูกต้อง ส่วนประกอบทั้งหมดที่ใช้ในการประกอบอาหารจะต้องถูกเลือกมาตามหลักสุขอนามัยอย่างเคร่ดครัด และเจ้าของสัตว์จะต้องตระหนักถึงความเสี่ยงจากการปนเปื้อนของเชื้อแบคทีเรียบางประเภทเมื่อใช้แหล่งเนื้อสัตว์จากบริษัทที่มีสั่งซื้อและขนส่งโดยไปรษณีย์; ส่วนหัวกับคอของสัตว์ไม่ควรนำมาใช้หากยังมีชิ้นส่วนของเนื้อเยื่อต่อมไทรอยด์ปรากฎอยู่ และการให้อาหารดิบนั้นไม่แนะนำหากในบ้านมีกลุ่มคนที่มีความเสี่ยงสูงอาศัยอยู่ (เด็กเล็ก, สตรีมีครรภ์, ผู้สูงอายุหรือผู้ป่วยโรคเรื้อรัง) รวมถึงการให้อาหารดิบในสัตว์ที่มีโอกาสสัมผัสกับกลุ่มคนเหล่านี้บ่อย เช่นสัตว์เลี้ยงที่ใช้เพื่อการบำบัด หรือกลุ่มที่ใช้เพื่อการศึกษา